شمع بی پروانه

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد وخندانید!

یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

یک نفر دارد که دست وپای دائم می زند

روی این دریای تند وتیره وسنگین که می دانید.

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوان را

تا توانایی بهتر را پدید آرید

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من؟

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان!

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!

نان به سفره جامه تان بر تن

یک نفر در آب می خواند شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود وهر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آب ها بیرون

گاه سر گه پا

آی آدمها!

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می یابد

می زند فریاد وامید کمک دارد

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده پس مدهوش

می رود نعره زنان وین بانگ بازاز دور می آید:

((آی آدمها))...

در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آب های دور ونزدیک

باز در گوش این نداها :

((آی آدمها ))...

قدم می زدم

بر خاک

بر سبزهء کنار آب

بر برگ خزان دیدهء زرد

یا بر برف سفید نشسته بر پلیدی ها

نمی دانم کدامین فصل از سال بود

فقط این را خوب می دانم

که انتهای راه کوچه باغی تار بود

ناامید چشم به ره رفته انداختم

در دور دست

بر فراز تپه ای

روزنه ای نور بود در دل تاریکی

راه رفته را باز با دل وپای خسته

در نوردیدم

خود را پای تپه دیدم

اندکی نور از درزه در وقاب پنجره ای

ره زده است به دل تاریکی شبی

خانه یک میکده بود

نبود درش به روی هیچ مسافر دل وپا خسته ای بسته

بیرون در میکده ژنده پوشی نشسته

سر به آستان آتشی نهاده

داخل که شدم از در صدای نالهء برخواست

نبرده بود گمانم که کسی سالها ره به درون

در درون نشسته بودن چند خمار خموش

که نکرده بودند ترک میکده را

می شناختمشان به سختی

میکاییل واسرافیل وجبراییل وعزراییل (بودند به یقین)

ساقی پیش تر زانکه دیده شود پر کرده بود جام را

پیش رفتم من که خود را برده بودم از یاد

کردم سوال که کیم من؟

آن تنی چند خمار

همه کردند در چهره ای من نگاه

بعد ازیک آه

همه دادند جواب

که توی آدم

سرور خماران این بارگه.

از ساز بی صدای من

توقع گلایه نیست

چون بر پیکر دلش

دست کسی به زخمه نیست

اگه کسی ساز منو توی آغوش بگیره

دستش یکی دوتا بوسه از تارهای گیسوش بگیره

اون وقت که ساز من ناله از سر میگیره

می بینی از دست رفیق چی دیده

زیستن را به من بیاموز

که برای زیستن گذشته است, حسرت نخورم ومردنی عطا کن که بر

بیهودگی اش سوگوار نباشم.

خدایا! چگونه زیستن را تو به من بیاموز

چگونه مردن را خود خواهم دانست.

ماه

کودکان , ستاره متولد می شوند

(( نفیسه خطیبی))

13-اردیبهشت-84

نه شرقی نه غربی نه تازی شدن را

برای تو ای بوم وبر دوست دارم

سلام بچه های گل ایرونی

خوب به مناسبت جشن باستانی مهرگان همه تون رو دعوت می کنم که به عشق هاتون هدیه بدهید

این هم هدیه ء من به شماها

راستش برای هدیه دادن هیچ دلیلی نمی خواد چون عشق خودش دلیلی نمی خواد به جون خودم!!!!

مژده یارا که مهرگان آمد
جشن پیوند عاشقان آمد

راستش این شعر مال خودم ولی شاید شما تویکی دوتا وبلاگ دیگه هم دیده باشیدش.

عشق

عشق است که مرا در آتشکده انداخت

از مسجد برون ودر میکده انداخت

به دست ساقی وساغرم داد

تیشهء فرهاد داد به دستم

بیستون بر سر راهم گذاشت

روی لیلی از من گرفت

بیابان بر سر راهم گذاشت

عشق هیچ وقت عذاب آور نخواهد بود مگه اینکه هر جا میری خاطرات عشقت باهات با شه ولی خودش همراهت نباشه.

ویک نکته دیگه اینکه

           وبگفته ای استاد علش شریعتی :

                                                       دوست داشتن بالا تر است از عشق داشتن

 راستش رو بخواهید من خودم به شخصه به این نتیجه رسیدم که اگه آدم به کسی عشق داشته باشه نه خیلی ساده ولی می تونه اون رو فراموش کنه ولی اگه کسی رو دوست داشته باشه غیر ممکنه متونه برای یک لحظه هم اون رو دوست نداشته باشه.

         تا روزی دیگر شما دوستان عزیز رو به آن دوست دار حقیقی می سپارم.

سلام به تمام بچه های وبلاگ نویس ویاوبگرد باحال ایرونی